✍️ الم

به این جمعیت زار و بی‌تابی که جسم مطهر امامشان را تشییع می‌کنند خوب نگاه کنید. این‌ها با آدم‌های عادی خیلی فرق دارند؛ شاید مهم‌ترینش تفاوت در #قلب‌هایشان باشد که نور ولایت در آن تابیده، همین هم موجب شده انتخاب‌ و عملکردشان نسبت به اتفاقات فرق کند.
ابن یک تشییع ساده نیست. این میعادگاه انسان‌های آزاد است.
چه بسیارمردمی که با مشقت فراوان خود را به این جمع رساندند تا فقط در زمره آنان باشند و در کنار آن‌ها گام بردارند. چه در تهران و قم و چه در عراق‌.
مردم ولایت‌پذیر آخرالزمانی دست‌هایشان خالی اما قلب‌هایشان مالامال ایمان است.
درست مانند قائدشان؛
#سیدعلی_خامنه‌ای حاکمی بود که نه‌تنها برخلاف حکام شهوت‌ران و جاه‌طلب ایران قدیم، یک وجب از خاک کشور نکاست و اَرزنی از خاک کشور به قلدران جهان باج نداد، بلکه اینگونه قلمرو مرزهای ایران اسلامی را گسترش داد و قلوب آزادگان جهان را فتح کرد.
دشمن دنی او را نه در کاخ‌ مجلل به حال عیش و نوش، بلکه در منزلی قدیمی‌ در کنار اهل بیتش و مشغول قرآن‌خواندن با زبان روزه به خاک و خون کشید.
او چیزی برای از دست دادن نداشت و شهادت تنها پایان درخور برای او بود اما دشمن از دست‌های‌خالی‌ و نفوذ او در قلب‌ها و اندیشه‌ها به خود میلر‌زید .
اما دیر نباشد که پایان این راه را خداوند به دست #ملت_مبعوث رقم زند:
“و نُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الّذینَ استُضعِفوا فِی الاَرض؛ ونَجعَلَهُم اَئِمَّهً وَ نَجعَلَهمُ الوارِثین ..”

درود خدا بر تو ای امام مجاهد
سلام ما را برای همیشه به حسین(ع) برسان
✍️سمانه ناصری-تابستان 1405- تشییع پیکر مطهر آقای شهید ایران💔

ادامه »

#سلامت_دستگاه_محاسباتی
1⃣ قسمت‌ اول

“شک خواص، پایه‌ی حرکت صحیح جامعه‌ی اسلامی را مثل موریانه می‌جود. اینی که خواص در حقایق روشن تردید پیدا کنند و شک پیدا کنند، اساس کارها را مشکل می‌کند!” رهبر شهید امام خامنه ای کبیر رضوان الله علیه - 1388/9/22 - بیانات در دیدار جمعی از طلاب

گاه دیده می شود خواصی از یک جامعه که در جایگاه های مختلفی هم قرار دارند، در بزنگاه های مهم فردی و اجتماعی، از فهم مواضع صحیح و منطبق بر صراط مستقیم یا عقب می مانند و یا در آن دچار تردید می شوند، حال آنکه در طرف دیگر درست در همان موقف انسان هایی عادی از کف جامعه به خوبی جهت درست را فهم کرده و بر طبق آن موضع گرفته اند! سوال مهم اینجاست که حقیقتا این سلامت دستگاه محاسباتی از کجا می آید و چگونه می توان به کمال آن دست یافت ؟

شاید اولین و بارزترین عامل آن، توجه به عنصر #تقوا باشد.
در کلام امیرالمومنین علیه السلام تقوا اجتناب معنا شده است. /غررالحکم_۱۸۸ و طبیعتا یکی از معانی قابل برداشت از  اجتناب، دوری از هر امر ناپسندی است که مرضی رضای الهی نباشد.
لذا مومن به هر نسبتی که از معاصی دوری بجوید، خداوند نور تشخیص حق از باطل را بیشتر در قلبش می‌تاباند.
خداوند حکیم در قرآن میفرماید:
” …ان تتقوا الله یجعل لکم فرقاناً …” یعنی : اگر تقوا پیشه کنید خداوند برای شما فرقان قرار می‌دهد. / انفال _۲۴
و “فرقان” که یکی از صفات قرآن کریم هم هست، یعنی ابزار تشخیص حق از باطل.

پس بی تقوایی به مرور زمان و در اثر استمرار برای انسان خطای محاسباتی هم ایجاد می‌کند. و طبیعتا چنین انسانی خودش هم متوجه انحرافش از حق نیست. و نکته خطرناک همینجاست که گناه، بی‌صدا، در سکوت، و به تدریج انسان را به ورطه‌ی گمراهی می‌کشاند. البته خداوند تا می‌شود برای انسان نشانه ها و آیاتی قرار میدهد که او را به راه بازگرداند، اما این هم به اختیار خود انسان است که آیا به آن چراغ های هدایت خداوند دل بدهد یا آن‌ها را نادیده بگیرد و همچنان به راه خود ادامه بدهد….

اما در مقابل، انسان با تقوا، به مرور زمان ، در اثر استمرار تقوا، به جایی میرسد که حق و باطل به مثابه شب و روز برایش روشن می‌شود. امر بر او مشتبه نمی‌شود. زمانی که دیگران دچار خطای تشخیص حق و باطلند، او به آسودگی حق را می‌فهمد. این ثمره‌ی شیرین تقواست.

در حدیثی از معصومین علیهم السلام داریم ‌که اگر کسی بتواند ۴۰ شبانه روز معصیت نکند ، به اذن الهی چشمه های حکمت از زبانش می‌جوشد. /نهج‌الفصاحه_۲۸۳۶

شاید یکی از دلایلی که معمولا در بزنگاه‌های سیاسی غالبا فهم اکثریت مردم مستضعف و عوام کوخ‌نشین از برخی خواصِ کاخ‌نشین پیشی می‌گیرد، همین باشد! معمولا مستضعفین و محرومان کمتر در بند غل و زنجیرهای نفسانی هستند، از گناهان کبر و غرور و حب مال و جاه و شکوه دنیوی پاک‌تر، زاهدتر، و به حکمت نزدیک‌ترند ….!
والله اعلم.

خداوندا به ما توفیق ثبات قدم در صراط مستقیمت را عنایت بفرما‌.
✍️سمانه ناصری - تابستان 1405

ادامه دارد ان شاءالله …

#قسمت_ششم “ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡغَيۡبِ وَيُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَمِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ يُنفِقُونَ ” (بقره_۳) “معنی‏ الَّذینَ یؤْمِنونَ بِالْغَیبِ‏ آیا فقط این است که ایمان داشته باشیم غیبی وجود دارد، خدایی وجود دارد، وحیی وجود دارد، فرشتگانی وجود دارند، کتب آسمانی منشأ غیبی دارند، معادی وجود دارد، امام زمانی وجود دارد؟ آیا ایمان به غیب به همین‌جا خاتمه پیدا می‌کند؟ نه، بالاتر است. ایمان به غیب آن وقت است که انسان یک ایمانی هم به رابطه‌ی میان خودش با غیب داشته باشد؛ باید به مددهای غیبی ایمان داشته باشد.. البته مدد غیبی قانون و شرایط دارد. پس عمده این است که ما ایمان به غیب و ایمان به مددهای غیبی در یک شرایط معین داشته‏ باشیم.” (شهیدمطهری، آزادی معنوی، ص ۲۱۹) ✍️ از مهم‌ترین ویژگی خاصان و مقربان الهی که وارثان آینده‌ی زمین اند؛ ایمان به غیب است که در همه‌ی شئونات انسان موحد تجلی دارد، چه در عرصه‌ی فردی و چه اجتماعی‌. انسان موحد ایمان دارد به اینکه خداوند افسار زمین را رها نخواهد کرد و رحمت واسعه‌اش را هرگز از روی زمین برنخواهد داشت. این ویژگی در عرصه‌ی اجتماعی اخرالزمان آنجایی خودنمایی میکند که جماعتی با تحلیل وقایع ، آینده‌ی زمین را تیره و تار توصیف میکنند ، روند حیات انسانی را رو به اضمحلال می بینند ، پایان آن را به بدی متصور میشوند ، گرایش انسانیت به قهقهرا و پستی را بزرگ می‌شمارند و حاکمیت دین‌ الهی را ناممکن قلمداد میکنند و به حکمِ ظاهر درست هم میگویند؛ اما آنها محاسبات اساسیِ جهان را از قلم انداخته اند.. در این میان، مومنِ بالغیب جز امید و نور در آینده چیزی نمی بیند، زیرا به وعده های روشن پروردگار و امدادهای غیبی در فضای توحیدی ایمان دارد. اما فضای توحید؛ زیرا بدیهی است که ایمان به غیب با سستی تناسب ندارد. انسان موحد آگاه است که سنت‌های الهی ظرف تحققی دارند و شرایطی بر آنها حاکم است که اگر تحقق یابند هر آینه پروردگار جهان با تدبیر اسباب و علل، آن را به سوی وعده‌ای صادق و هدفی والا به پیش خواهد برد. این وعده‌ایست که هم در حق فرد صادق است و هم در حق جماعت؛ به این معنا که انسان موحد اگر از غربالها نومید نگردد ، هراندازه به توحید نزدیک‌تر شود به همان میزان سنت‌های غیبی در حق او تحقق می‌یابد ؛ اینگونه است که آحادِ موحّدین در جای جای جهان، جامعه‌‌ای موحّد را تشکیل میدهند که با وجود بُعدِ جغرافیایی، از طریق اصالت روح، به‌ هم پیوستگی معنوی دارند… و اینان همان وارثان زمین‌اند. جامعه‌‌ای که به مقام ایمان به غیب برسد، استحقاق مصونیت از استحاله‌ را بدست خواهد آورد، در فتنه‌های ظاهرفریب دلش نخواهد لرزید، و وعده‌ی حاکمیت فراگیر زمین با دولت کریمه موعوده ، در حق او تصدیق خواهد یافت. امروز بالاترین درجه‌ی ایمان به غیب را در سخنان کسی می‌یابیم که در دل سهمگین ترین طوفان‌ها وعده‌ی انّ معیَ ربّی سیهدین میدهد و به امتی مشق توحید میکند؛ به پیروی از همان محاسبه‌ی موحّدانه‌ای که زینب (س) را در دل گودال بر آن داشت که جز زیبایی چیزی نبیند… #تمدن_نوین_اسلامی ✍️ سمانه ناصری / مهر ۴۰۴ ان شاءالله ادامه دارد..

#قسمت_پنجم “أوَّلُ الإخْلاصِ اليَأسُ مِمّا في أيْدي النّاسِ” سرآغاز اخلاص چشم اميد بركندن از دست مردمان است.. غرر الحكم: ج2،ص459،ح 3291 امان از این خودخواهی ها! امان از متوقف ماندن ها و مومیایی شدن ها! جامعه‌ی دینی هر روزی یک نیازی دارد. امروز یک نیاز. فردا نیاز دیگر و روز بعد نیاز دیگر. این، بر اثر اینکه یک روز نیازی را براورده کرده، در یک هاله ای از احترام و تقدس در نظر مردم باقی می ماند‌. برای خاطر یک قدم، بار چندین قدم واجب دیگر از دوش او برداشته میشود. این اول فساد و انحطاط و انحراف است! پیغمبر هرروزی وظیفه ی همان روز را انجام میداد و امیرالمومنین هم همینطور. اما طلحه و زبیر اینطور نبودند…( انسان ۲۵۰ ساله، ص۲۱۳) ✍از جمله ویژگی های صالحانی که وارثان زمین هستند و در مدینه فاضله ی وعده داده شده در قرآن حکومت خواهند کرد؛ متخلق شدن به مقام اخلاص است؛ و یکی از ساده ترین و بهترین راه ها برای رسیدن به اخلاص، رعایت همین نکته است که انسان آنچه را که به نفع جامعه ایمانی، به نفع اسلام، در راه خدا به انجام رساند، رها کند ، فراموش کند و به وظایف بعدی مشغول شود… اگر انسان در شعف متوهمانه‌‌ی حاصل از خدمتی در گذشته باقی ماند، درهای افساد و انحطاط بر روی او باز خواهند شد.. با تمسک به اخلاص است که چشم امید از دست مردمان برداشته می‌شود. زیرا کسی که خدمتی را انجام دهد در حالیکه اخلاص ندارد؛ همواره منتظر و چشم براه تقدس و تعظیم از جانب دیگران است و این نگاه به پشت سر، او را از مسیر پیش رو، باز خواهد داشت . او می ماند در حالیکه زمان میگذرد. و این گونه است که انسان زنده مومیایی میشود! #تمدن_نوین_اسلامی ✍️سمانه ناصری / تابستان ۴۰۴ ان شاءالله ادامه دارد..

#جمعه جمعه‌ها روح به بالینِ پَرَم می‌آید  غزلی تازه‌تر از تازه‌ترم می‌آید* مصرعِ اول آن را که سرودم دیدم الفِ قامت او در نظرم می آید** من رهِ چشمه‌ی جان‌بخشِ حیاتم گم شد به چه کار این گل و این باغ و برم می آید؟*** دستِ کوتاه به خرمای نخیلم نرسد فقط افسوس و عطش از جگرم می آید**** آه ای کاش یکی مژده‌ی نو سر میداد دلبرِ نامی و قرصِ قمرم می آید***** روزها فکر من اینست چه تدبیر کنم؟ همه شب حرفِ دل از چشمِ ترم می آید****** دوستان پندِ پشیمانیِ من گوش کنید سیلی از دل، به بَر و رو و سَرَم می آید******* کس به حالِ منِ بیچاره گرفتار مباد درد و درمانِ خودم کارگرم می آید******** شک ندارم که تاوانِ سرِ بی‌درد است هرچه بدبختی و محنت به سرم می‌آید********* یار در خانه‌ اگر نیست، خودم بشکستم کوزه‌ای را که ز آبش شکرم می آید********** ذهنِ مشغولم از این دایره بیرون نرود به نظر از همه بیمارترم می آید*********** شاعر: سمانه ناصری / مرداد ۱۴۰۴ ( انتشار فقط با ذکر نام شاعر ) ✍️ الم #السلام_علیک_یا_مهدی(عج)